Wspólnoty Europejskie

Wspólnoty Europejskie

 
Po drugiej wojnie światowej, państwa europejskie zaczęły dostrzegać konieczność współpracowania ze sobą, oczywiście chodziło o współpracy pokojowej. Po podpisaniu traktatu w Paryżu, 18 kwietnia 1951 roku, sześć krajów założyło nową organizację – Europejską Wspólnotę Węgla i Stali. Państwa, które podpisały ówczesny traktat paryski to: Belgia, Francja, Luksemburg, Holandia, Niemcy oraz Włochy. Głównym z celów EWWiS było stworzenie wspólnego limitu produkcji węgla i stali po to, aby zapobiec wojnie gospodarczej. Mimo to, że ta wspólnota zaspokajała potrzeby gospodarcze rządów europejskich, to było to tylko w ograniczonym zakresie. Niestety, mimo prób, nie udało się zintegrować w kwestiach militarnych i politycznych, dlatego członkowie EWWiS postanowili zacieśnić współpracę gospodarczą i otoczyć dodatkowo surowce, transport, energetykę oraz rolnictwo. Pięć lat po założeniu Europejskiej Wspólnoty Węgla i Stali, na konferencji w Messynie, przedstawiciele szóstki państw członkowskich przyjęli tzw. rezolucję z Messyny. Zakładała ona głównie stworzenie wspólnego rynku, harmonizację polityki socjalnej, stopniową fuzję gospodarki narodowej, oraz merytoryczną rozbudowę wspólnych instytucji europejskich.



W 1957 roku podpisano dwa traktaty rzymskie, które ustanawiały Europejską Wspólnotę Gospodarczą (EWG) i Europejską Wspólnotę Energii Atomowej (Euratom). Wszystkie trzy Wspólnoty miały kilka takich samych organów – chodzi tutaj o Zgromadzenie Parlamentarne i Trybunał Sprawiedliwości. Parę lat później, do członków wstąpiły Dania, Irlandia i Wielka Brytania. W ramach tych trzech Wspólnot doszło stopniowo do utworzenia jednolitego rynku przez likwidację niemalże wszystkich barier celnych, wprowadzanie nowych, wspólnych norm prawnych i technicznych oraz prowadzenie wspólnej polityki rolnej.