Historia powstania euro

Historia powstania euro

 
Unia Europejska ma za zadanie jednoczenie państw członkowskich i zapewnianie pomocy między tymi państwami. Coraz więcej państw Unii zaczyna korzystać ze wspólnej waluty – euro. Używanie euro rozpoczęło się 1 stycznia 1999 roku, kiedy to 11 z 15 krajów członkowskich zaczęło funkcjonować z nową walutą. Unia walutowa jest ostatnim etapem integracji gospodarczej w Europie, zapoczątkowanej w 1950 roku przez Roberta Schumana, byłego francuskiego premiera. W 1958 roku, na mocy Traktatu Rzymskiego, powstała Europejska Wspólnota Gospodarcza, która liczyła początkowo 6 członków (obecnie liczy 15). Później została ona przekształcona we Wspólnotę Europejską, która razem z Europejską Wspólnotą Węgla i Stali oraz Europejską Wspólnotą Energii Atomowej (Euratomem), składa się na Unię Europejską. W skład unii walutowej weszły te kraje, które były zainteresowane przyjęciem wspólnej waluty i spełniły jednocześnie pięć kryteriów zbieżności. Pierwszym z nich była inflacja nie wyższa niż o 1,5 pkt. Średniej stopy inflacji w trzech krajach UE, gdzie inflacja była najniższa.



Kolejnym kryteriów były długoterminowe stopy procentowe nie przekraczające więcej niż o 2 pkt. proc. średniej stóp procentowych w 3 krajach UE o najniższej inflacji. Posiadanie deficytu budżetowego nie wyższego niż 3% PKB oraz długu publicznego nie większego niż 60% PKB także są kryteriami zbieżności. Ostatnim kryterium było posiadanie stabilnego kursu wymiany waluty w ciągu ostatnich 2 lat. Podczas rozpoczęcia wprowadzania euro, kryteria takie spełniły: Austria, Belgia, Finlandia, Francja, Hiszpania, Holandia, Irlandia, Luksemburg, Niemcy, Portugalia oraz Włochy. Przeciwne używania euro były – Wielka Brytania i Dania. Szwecja i Grecja nie spełniły wtedy wymaganych kryteriów.